Rodzaj obuwia wykonanego z miękkiej skóry, bez cholewek, niesznurowane i płaskie (bez obcasa). Są to buty wzorowane na indiańskim pierwowzorze. Produkowane były najczęściej z wyprawionej skóry jelenia, łosia, lub bizona amerykańskiego; głównie dla mężczyzn, obecnie również dla kobiet.
Klasyczne buty męskie. Charakteryzują się czystą, smukłą linią. Współcześnie to najbardziej eleganckie buty męskie. W wersji najbardziej tradycyjnej, czyli z czarnej licowej skóry, pasują do półformalnych garniturów (business dress code) – smokingu, żakietu, fraku. Do stylu nieformalnego (smart casual) powinny być nieco bardziej odformalizowane, np. z zamszu w kolorze brązowym.
Specjalne damskie obuwie taneczne z usztywnianym czubkiem, umożliwiające taniec „na czubkach palców”. Ma to zadanie sprawiać wrażenie lekkości i unoszenia się w powietrzu.
Rodzaj otwartego obuwia zarówno damskiego, jak i męskiego. Składa się z podeszwy i pasków lub rzemyków, które utrzymują sandał na stopie. Niekiedy jeden z pasków przechodzi pomiędzy dużym placem a następnym, wówczas mówimy o japonkach. W lecie są dla wielu najbardziej cenionym i lubianym obuwiem.
Rodzaj damskiego obuwia na wysokim, cienko zakończonym obcasie, często z noskiem w szpic. Szpilką nazywany jest także ten sam rodzaj obuwia. Nazwa szpilek wywodzi się od włoskiego słowa „stiletto”, czyli sztylet. Ta krótka, biała broń ma prostą, cienką i niczym szpilki – ostro zakończoną głownię.
Skórzane buty z cholewą ponad kostkę i na płaskim obcasie, niegdyś używane w jeździectwie. Mają zapewnić wygodę i prawidłowe ułożenie nogi w strzemieniu (strzemień to część wspomagająca wsiadanie na konia oraz utrzymywanie się w siodle w czasie jazdy). Wysokość ponad kostkę chroni ją przed obcieraniem.
